کارخودش و عشق مثل همیشع کرد

پیش پای خودش به خاک افتاد

میون شعله ها آه میزد یکی صدا آه

جسمت زخمی مانده برخاک

میان میدان بلا حلقه زدند اشقا

سیدالعشاق گفت عشق از آن من است

گریونم تا خیمه ها پر میزنم

گفت ای گروه هرکه ندارد هوای ما

علی رفته از هوش که تیرگوش تا گوش گلو رو دریده

گفت ای گروه هرکه ندارد هوای ما

رباب می دهد ندا بای ذنب قتلت

ای شرف عالم و آدم سلام

شراره ی بی آبی سوزونده لباتو

چقدر نام توزیباست اباعبدالله

خوب خوبایی خیلی آقایی

با شهیدانم جان ما هم به قربانت

روضه سر بسته تر بهتره

شبی که من جا موندم و وجودم و ماتم گرفت

گفته ای گروه هر که ندارد هوای ما

یه موقع اومدی که من نایی ندارم