علی جان چقدر نیزه بلند است نیفتی پسرم

ای ولی نعمتم عشق زی قیمتم

یا نده عادت به خودت هیچ کسی رو تو رو خدا

پس از تو اشک عالم را بگیرم

لالا لالا عزیز مادر

ما یادمان نیست ولی راستی حسین با درد غربت تو کجا آشنا شدیم

رفته عقلم از دست می زدم و شدم مست

واضح نوشتم...

خواهرت دل نگرونه دخترت دل نگرونه

تا باد به موی سرت افتاد دلم ریخت

یه چیزی هست توی قلبم

من تو رو دوست دارم بی تو من بیچاره ام

همه دنیا باهام قهر باشه

اگرچه این سفر باشد خدایی ولی از آن بوی جدایی

خوش ام که شدم نوکر سرای حسین

ای عمو یتیمم بابا ندارم

نوه ی یل خیبر اومده

عمو بیا نفس نمونده توی سینه ام

گریه میکنم بی صدا سینه میزنم با نوا

حالم خرابه ای آقا نکنه جوابم کنی